خیلی خوشحالم که حرف دلم رو زدم. اگه نمی گفتم رو دلم غمباد میشد. اگه نمی گفتم احساس خریت می کردم. من ساده لوح نیستم ، گول نمی خورم.همین که وجدانم راحت شد راضیم.

همین که پرده ها رو کنار زدم تا اون آتیش زیر خاکستر رو نمایی کنه واسم کافیه گر چه بازی کردن با آتش عواقبی داره که باید هر لحظه منتظر یکیش باشم. اینجا پره از آدمای با کینه ی شتری!

نمیدونم از کجا شروع کنم. واقعا تمام اونچه گذشت، گفتن نداره اما میگم تا ببینم شما چطور قضاوت می کنین. ماجراش مفصله سعی میکنم مختصر و مفید بگم که شما هم خسته نشین.

از یک هفته قبل دعوت نامه هایی دستمون اومد. قرار بود جلسه ای باشه برای تجلیل!!! ازچند تا از دانشجویان دانشکده بخصوص اونایی که تو هفته ی پژوهش پارسال و سمینار صنعت حضور فعالی داشتن. از جمله کارهایی که هر صد سال یکبار باید تقی به توقی بخوره، بحث رو کم کنی و این حرفا پیش بیاد تا این جور مراسمی تو دانشکده برگزار بشه. نمی خوام به اون روی منفی نگرم اجازه بروز بدم اما فلسفه ی پشت این کار از اول هم کاملا روشن بود. به نام تقدیر از بعضی ها و به کام خیلی ها!

 بچه ها ی دعوت شده دو دسته بودن. دسته اول بچه های کمیته تحقیقات ودسته دوم بچه هایی که داوطلبانه و بدون وابستگی به جایی اومدن و به خاطر کم کاری خیلی از اعضای کمیته برای اینکه دوستاشون دست تنها نباشن، همکاری کردن. قبلا تو جلسه هم بر سر هدیه ای که قرار بود برای تشکر داده بشه توافق شده بود. اینکه قرار بود چی بدن بماند اما فقط این رو بگم که قول داده شد هدایا به تعداد افراد خریده بشه. یک روز قبل از بر گزاری مراسم از منبعی شنیدم که تمام هدایا خریداری شده. همه چیز به خوبی و خوشی داشت پیش میرفت. البته قبل از مراسم پچ پچه هایی به گوشم رسید. اما از اون جا که شخصیت مستقلی دارم،گذاشتم همه چیز به وقتش.

روز موعود فرا رسید. من و چند تا ازبچه ها کمی دیر رسیدم. درست موقع پذیرایی که البته قبل از پذیرایی متلکی هم از یکی از بچه ها نثارمون شد که بماند.ارزش گفتن نداره و گوش ما از این اراجیف پر! دلیل موجه داشتیم، درگیر کارهای سمینار داروسازی بودیم. نا گفته نمونه که هفته پیش بعنوان دبیر علمی سمینار انتخاب شدم. سالن کنفرانس نیمه پر بود. همه بودن. چهره های آشنای همیشه خندانی که این بار باورشون شده بود که فعالیت هاشون دیده شده. حالا همین که نامی ازشون پیش ریاست دانشکده و معاونینش برده میشه و تقدیری(ولو کوچک )میشه بهشون امیدواری میداد برای فعالیت های بیشتر و بهتر. همین که نشستیم با خبر شدم که سری اول جوایز داده شده. توجه داشته باشین سری اول جوایز؟!!! یکی از پشت سر گفت:" سارا جان کول دیسکت رو دادن، نگران نباش پیش منه" و یه لوح تقدیر و یه کول دیسک از پشت سر تقدیمم شد!

با تعجب نگاهی به اطراف کردم. رو دسته صندلی بعضی از بچه ها عین کادوی من بود و واسه بقیه هیچی!!!

پس بقیه؟؟؟

این سوالی بود که برای رسیدن به جوابش باید صبر میکردم! بعد از پذیرایی سری بعدی جوایز توسط معاون پژوهشی اهدا شد. به سه چهار نفر از بچه هایی که به جرات میگم جز فعال ترین ها بودند و شاید تعجب بکنین که این بار قاب خالی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! پس بقیه هدایا؟ این کول دیسک ها که از نصفه اون چیزی که قرار بود باشن هم کمتر بودن؟!

باورم نمیشد. فضا برام سنگین شد.آتیش گرفته بودم وقتی دیدم خنده امیدواری رو لب دوستام محو شد. انگاری چیزی درونشون فرو ریخت. شاید دلشون شکست. خدای من ، اینا بهترین دوستانم بودن. اینا مشوق من بودن در پذیرش مسئولیت هام. اگه شیوا نبود شاید هیچ وقت پام به کمیته تحقیقات باز نمیشد! اگه همکاری های هستی نبود مسئول بخش داروسازی صنعتی غرفه داروسازی تو نمایشگاه هفته پژوهش  نمیشدم! اگه تشویق های سوگل نبود مجری برنامه های سمینار صنعت نمی شدم که سه روز تمام از کلاس هام بزنم. ما با هم طرح کار کردیم. با هم دوندگی کرده بودیم. جای هم رو پر کرده بودیم تا کاری رو زمین نمونه. بچه های دیگه هم که جای گفتنش نیست. کسی بود که عین هفت روز نمایشگاه رو هر روز کنفرانس آرایشی- بهداشتی داد. بیچاره روزهای آخر صداش در نمیومد .تمام اون روزا مثل فیلم از جلوی چشمام رد میشد. نه نمی تونستم ساکت بمونم، باید حرفم رو میزدم.

دندون رو جیگر گذاشتم تا مراسمشون که حالا به چشمم یه نمایش فوق العاده مسخره بود، تمام شد. حاضرین بلند شدن که سالن رو ترک کنن. بلند شدم:"یه لحظه خواهش میکنم صبر کنین" همه برگشتن... سرخ شده بودم و صدام از عصبانیت می لرزید(اینو بعدا دوستام گفتن)

" این کار که بچه ها رو دو دسته می کنین و به یه دسته لوح می دین و به یه دسته لوح و کول دیسک چه معنایی داره؟ مگه نه همه ما داریم تو یه مجموعه کار میکنیم؟ مگه نه همه داریم از عزیز ترین چیزمون که وقتمونه مایه می گذاریم؟ من هم مثل بقیه بچه ها تو برگزاری نمایشگاه و سمینار صنعت زحمت کشیدم. اگه بیشتر نباشه کمتر هم نیست. ممنونم که اینطور ازم تقدیر شد. این امیدوارم می کنه برای فعالیت های بیشتر و بهتر، اما واقعا متاسفم وقتیکه که می بینم از دوستای عزیزم که تمام اون روزا پا به پام بودن و تشویقم کردن، اینجوری تقدیر میشه! اونوقت از بعضی ها که فقط نامی تو کمیته دارن و هر ده سال یه بار یه سری بهش میزنن اون طوری.

من به نشانه اعتراض و تا زمانی که از همه یکسان تقدیر نشه، این لوح تقدیر و کول دیسک رو پس میدم.امیدوارم دلیل قانع کننده ای برای این کار اول پیش وجدان خودتون، بعد پیش بچه ها و در آخر برای من داشته باشین"

همه تو شوک بودن! بر و بر نگام می کردم. سر جام نشستم و منتظر عکس العمل ها!

 اول دبیر کمیته تحقیقات خودش رو انداخت جلو:" شما در مورد چیزی که کاملا ازش اطلاع ندارین صحبت نکنین" در جواب گفتم:" اطلاع ندارم و نمی خوام داشته باشم . اما با همین چیزایی هم که دارم می بینم می تونم قضاوت کنم. با شناختی که دارم از شما بعید می بینم چنین کاری کرده باشین" البته بعید نمی دیدم قبلا هم یه کار مشابه انجام داده بود که... بماند.

 ریاست دانشکده زود بحث رو درون گروهی کرد و گفت:" که این جور چیزا اول باید پیش خودتون حل بشه!"در جوابش گفتم" آقای دکتر این بین خودمون حل شده بود اما نتیجه متاسفانه چیز دیگری شد، من دلیل اون رو می خوام" جوابش رو شنید و رفت.

حالا بچه ها بودن و معاون پژوهشی دانشکده. طبق معمول بحث رو بصورت پایه ای شروع کرد! و همه چیز رو برد روی بودجه، گفت و گفت... حرفای همیشه تکراری که بند به بندش رو حفظ بودیم. گذاشتم تا همه حرفاش تمام شد:"آقای دکتر تمام حرفاتون متین اما این دلیل قانع کننده ای نیست. می تونستین با یه کتاب یا هزار و یک چیز دیگه تقدیر کنین یا نه همین قاب ها کافی بود. مهم اینه که همه یکسان باشن و خاطره ای برای همه بمونه .مهم اینه که نشون بدین کارها ی همه بچه ها براتون ارزش داره"

بچه ها ی دیگه هم جرات پیدا کردن. هر کی هر چی می دونست گفت...داغ ها تازه شد! کلاس داشتم و نمی تونستم تا آخرش بمونم. از جمع اجازه گرفتم و اون جا رو ترک کردم.

... تو راهرو طبقه دوم قبل از کلاس هر کی چیزی میگفت. بعضی ها از سر همدردی و بعضی دیگه متلک وار. اما واسم مهم نبود مهم این بود که حرف دلم رو زده بودم و مثل بقیه ساکت ننشسته بودم. بعدا چیزهایی شنیدم که باورم نشد این اتفاقات داره در اطرافم رخ میده و من نمی دیدم.

و حالا نسبت به خیلی ها بی اعتماد شدم. نمی خوام سخت بگیرم و جو رو برای خودم سنگین کنم . از جنب و جوشم کم نمیشه، بر عکس مصمم تر شدم که در کنار دوستام  سال آینده، بهترین دوره ی سمینار دانشجویان داروسازی سراسر کشور رو داشته باشیم تا ثابت بشه که کسی که می خواد کار کنه تو هر شرایطی کار میکنه. گر چه دل شکسته بچه ها رو........

دیروز یکیشون میگفت:" سارا اون روز فکر نمیکردم کارت ضرورتی داشت اما الان که دقیق میشم می بینم، احساس میکنم هیچ کار مفیدی تو این سال های درسم واسه دانشکده ام نکردم!" بهش گفتم:" تو کارای زیادی کردی و می کنی، اما آدمای کو چیک نمی بینن. مهم اینه که خودت راضی باشی"

واسم بنویسین. دوست دارم نظرتون رو بدونم!