سلام

مدتیه که رفتم تو نخ چند تا از استادام. رفتاربعضی هاشون نسبت به روزای اولی که اومده بودن عوض شده! بی انگیزگی تو جمله جمله ی حرفاشون موج میزنه و اخلاقشون که باعث ایجاد یه حس بد همگانی نسبت بهشون میشه. رو راست بگم یه جور تنفر از مواجه شدن باهاشون! اما بعضی دیگه دارن روز به روز بهتر میشن. برای گرفتن حقشون دارن می جنگن. انگار باور کردن... قبول کردن که باید باشن و هستن!

قبل تر ها فکر می کردم آدما دو دسته اند. یه عده دیر یا زود خودشون رو با شرایط وقف میدن و یه عده  هم نه و هیچ دسته ای هم قابل تبدیل به دسته ی دیگه نیست. اما الان می بینم که نه، اینا قابل تبدیل به هم هستن و اون چیزی که باعث این تغییر رویه مشه همون انگیزه است.

نمی دونم ما دانشجویان(البته بعضی هامون) آدمای الکی خوشی هستیم یا استادامون خیلی سخت میگیرن. کیه که قبول نداشته باشه وقتی آدما از نوک قله ی مجازی زندگی شون یه هو به ته دره ی ساختگی ذهنشون سقوط میکنن،ضربه می خورن. اما اینکه آیا بتونن دوباره از جاشون بلند شن بستگی به ارتفاع سقوط داره و این ارتفاع سقوط هم بسته به بگراند ذهنی هر فرد و شاید امیدواریش(شما بخونین الکی خوشیش).

اما چی شد که دارم این حرفا رو مسلسل وار تایپ میکنم برخورد یکی از استادام درست در روز مراجعت از تبریز بود. اینکه چه حرفایی رد و بدل شد بماند، اما بعد از اون تماس یکی از همکلاسیام که بیشتر باهاش در ارتباطه باعث شد که اون افکار منفی جای خودشون رو تا حدی به دلسوزی بدن! اما با این حال سختی شرایط آدما و عدم تواناییشون تو آداپته شدن با محیطشون باعث نمیشه که تمام اون نداشته ها( نمی گم عقده ها) شون رو سر دانشجویانی خالی کنن که با چنگ و دندون خودشون رو واسه رسیدن به اون قله نگه داشتن.

می خوام فردا برای دلجویی استادم برم. اما میدونم در مقابل حرفایی که می زنم جز تمسخر جواب دیگه ای نمی گیرم. شاید دوباره حرفایی رد و بدل بشه و اوضاع رو خراب تر کنه! نمی خوام واسه خودم بحران بسازم اما بی خیال هم نمیشه بود... چه میشه کرد؟

میگن گره کار به دست دانشجوست.اما وجود چند تا دانشجوی با انگیزه تو یه مقطع خاص زمانی کار گشاست؟ تکلیف با اون استادایی که خودشون حرکت خاصی ندارن و نیرو رو هرز می دن چیه؟ قضیه پیچیده تراز اونیه که فکرشو میشه کرد... شاید واسه همینه که هیچکی زحمت فکر کردن به این مسائل رو به خودش نمیده. واسه همینه که بعضی ها ترجیح میدن به جای نقد اطرافیانشون، کنفرانس شناخت فلسفه ی وجودی یهود رو برن... تا بحثم منحرف نشده همین جا تمومش میکنم.

اما سوالم به قوت خودش میمونه؟ حق با من دانشجوست که امیدوارم! می خوام یاد بگیرم و کار کنم یا با استاد که که در قبال عرضه کردن آموخته هاش هیچ دلخوشی ای نداره؟! حق با کیه؟ یا بهتر بگم اشکال کار کجاست؟