سلام.

 بالاخرمن هم به يلدا بازي دعوت شدم.اونم از طرف يكي از بهترين دوستام.مرسي هادي جان. نمي دونم اين بازي از كي  و توسط كي شروع شد.البته مهم نيست مهم اينه كه ادامه پيدا كنه.من هم سعي ميكنم بيشتر از دوران كودكيم بگم .اون زمونا بازي ها وشيطنتهايي داشتم كه هيچ وقت تكرار نشد....

1.از مهد شروع ميكنم كه خاطراتش رو ريز و درشت به ياد دارم! پدر و مادرم هر دو شاغل بودن و من تا ساعت 2 تو مهد  ميموندم.از ساعت 12 كه اكثر بچه ها ميرفتن واسه ما چند نفر كه مونده بوديم فيلم جوجه اردك زشت رو ميگذاشتن.هيچ وقت يادم نمياد كه يه بار اين كارتون رو كامل ديده باشم چون هميشه يه جاي بخصوصش مامانم ميومد دنبالم.همون جايي كه جوجه اردكه خودش رو تا آب بركه  يخ زده نگاه ميكرد!

2.از همون اول علاقه ي عجيبي به شركت در گروه سرود و تاتر مدرسه داشتم.واسه گروه سرود چون صدام بلند بود ته صف ميگذاشتنم و همين باعث ميشد كه تو عكسا هميشه كله ي يه نفر درست بيفته رو صورت من!

واسه نمايش هم هيچوقت يادم نميره،يه بارنمايش مهمان نا خوانده رو اجرا كرديم.من نقش گربه رو داشتم.مامانم يه ماسك فوق العاده قشنگ واسم خريده بود كه ديگه نيازي به گريم نباشه.بعد از اجرا ازمون عكس گرفتن،منم چنان تو نقش خودم غرق شده بودم كه نقاب رو بر نداشتم...بعدش هم قرار شد به اونايي كه تو عكس بودن جايزه بدن .حالا بيا و ثابت كن كه اين گربهه منم!

3.كلاس سوم ابتدايي بودم.امتحان انشا داشتيم. امتحان داداشم صبح بود و ساعت 10 هم مال من.سرويس قرار بود داداشمو كه مياره منو ببره.آقاي عطاران_خدا بيامرز_رانندمون بود.پيرمرد خوبي بود اما كمي فراموشكار.1 دقيقه دير رفتم دم در...داداشم رو گذاشت و رفت.حالا من مونده بودم  و امتحان.راه افتادم.همين طور كه ميدويدم از زور استرس اشكام سرازير شد.يه آقايي از تعميرگاه ماشين بيرون اومد ،جلومو گرفت و گفت:خانم كوچولو چرا گريه ميكني؟ منم كه سعي داشتم از دستش فرار كنم و زودتر به مدرسه ام برسم.داد زدم ديرم شده...امتحان دارم...ديرم شده....گفت:وايسا ببينم تو دختر كي هستي؟ منم اسم و فاميل بابامو گفتم .آقاهه گفت: تو دختر عليرضايي؟بيا خودم ميبرمت.من رفيق باباتم...نمي دونم چي شد كه برخلاف توصيه هاي مامان و بابا مبني بر اعتماد نكردن به غريبه ها بهش اعتماد كردم و تو ماشينش سوار شدم. مدرسه كه رسيديم ،كلي صحبت كرد تا سر جلسه راهم دادن...خلاصه اگه به حرف مامانم گوش مي دادم حالا يه تجديدي خوشكل از دوران ابتدايي داشتم!

4. دوران كودكي ام تو خونه اي بودكه حيات بزرگي داشت. ظهر هاي تابستون ميشد زمين فوتبال بچه هاي محل. كوچيك و بزرگ،دختر و پسر جمع مي شديم واسه بازي. يه پسر همسايه داشتيم به اسم رضا. خيلي چاق و تپل بود.بيچاره از ترس اينكه نخوره زمين بازي نمي كرد.تا اينكه يه روز صبرش سر اومد و اومد تو بازي.نشون به اون نشون كه چند بار خورد زمين و آخرش هم با تكل من روانه بيمارستان شد...تا 1 ماه هم رو گچ پاش نقاشي مي كشيديم!

5.دوران مدرسه يه دبير آزمايشگاه شيمي داشتيم كه خدا بيامرز يه چشمش كمي انحراف داشت. هر جلسه شفاهي درس مي پرسيد.با بچه ها قرار گذاشتيم هر وقت يكي رو بلند كرد با بغل دستيش دو نفري پاشن.بقيه هم بخندن تا كلاس به هم بريزه و نپرسه. چند بار اين كار رو كرديم و موفق شديم. ديگه عادت كرده بوديم ،تا اينكه قرعه به كنار دستي من افتاد، بهش اشاره كرد و ما دو نفري پاشديم...كلاس رفت رو هوا.معلم هم كه دستمون رو خونده بود عصباني شد و ما بقيه زنگ رو تو حياط بوديم!

6....

مثل اينكه بيشتر از 5 تا نميشه نوشت.حيف شد تازه داشتم گرم ميشدم.

و حالا منم 5 نفر ديگه رو دعوت ميكنم.حيف كه فقط بايذ وبلاگ نويس باشن :مهنازجون عزيزم- شقایق جون- عارف نژاد نويسنده وبلاگ انجمن سايه ها –  جم پورو سير ترشي.