هر از چند گاهی تو بهبوهه کارایی که تمامی ندارن،یه فکرای عجیب و غریبی سراغم میاد که البته گله ای هم ازشون نیست چون باعث میشن تو این هیاهو کمی به عقب برگردم و.... جبر زمانه است و قضایایی که البته این روزا به سادگی سابق نمی تونم ازشون بگذرم!

یکی از اون کلمه هایی که این یک هفته بدجور منو از کار و زندگی با سرعت نور، انداخته  "تنهایی" بود.مکاشفاتم رو می نویسم تا هم اینجا بمونه و هم اگه دوست داشتین به نقدتون آراسته بشه(چه لفظ قلم!!!)

آدما دو تا دنیا دارن،دنیای درونی و بیرونی.به تناسب با اون هم دو جور تنهایی معنا پیدا میکنه.هر بار که از یکی از این دنیاهای پیرامون فاصله بگیریم و تو اون یکی زندگی کنیم یه جورایی تنها میشیم.آدمایی درون گرا در خطر دور افتادن از جامعه و اطرافیان هستن و برون گراهایی مثل من هم همیشه در خطر فراموش کردن خودشون و دنیای درونشون .حالا یه سوال...

مایی که همیشه در معرض خطر هستیم؟!همیشه هم زمان واسه بررسی کردن اجمالی خودمون نداریم،بهتر نیست که این تنهایی ها رو در کنار هم پر کنیم؟بهتر نیست به خاطر خودمون هم که شده   کمی با هم مهربون تر باشیم؟

سوتفاهم،کینه،ریا،زیر آب زنی و... همیشه هست! این ماییم که ممکنه همیشه کنار هم نمونیم.