چند روز پیش یه انار باز کردم که میل کنم اما چشمتون روز بد نبینه... اصلا خودتون قضاوت کنین:

جون شما نباشه به جون خودم تو عمرم انار به این زردی ندیده بودم! زرد و تلخ.بی اختیار یاد شعر دوران دبستانم افتادم.

اونجا که شاعر میگه:صد دانه یاقوت/دسته به دسته.....سرخ است و زیبا/نامش انار است/هم ترش و شیرین/هم آب دار است.

تعریف از خود نباشه که با گذشت این همه سال هنوز هم بعضی هاشونو واو ننداز می خونم.باهاشون کلی خاطره دارم.

الغرض اینکه،هر چیزی تو این دنیا قاعده و قانون خودش رو داره.یه حساب و کتاب که حتما یه مصلحتی هم پشت سرشه.از این ها یه سری شونو تو کتابا نوشتن و از کوچیکی به خرد من و شما دادن.ما هم پذیرفتیم. واسه همینه که همیشه از هر چیزی ،همون طور که تو ذهنمونه انتظار داریم و بس.

اینجاست که تجربه گه گاهی یه تلنگر هایی میزنه.همین تلنگر باعث میشه که زندگی از این یکنواختی اش در بیاد و یه رنگ و روی تازه بگیره.همینه که باعث میشه همه چیز معنای مطلق نداشته باشه.همینه که باعث میشه که آدما از چند جنبه به مسائل نگاه کنن و...

حالا بعضی ها با این استثنا ها- چه خوب و چه بد- کنار میان وموفق میشن و یه سری دیگه هم اندر خم یک کوچه میمونن.

به قول یکی از اساتید محترم که میگه:"فرق من و نیوتن اینه که اگه اون سیب تو سر من می افتاد،با خیال راحت و بدون دغدغه پاکش میکردم و می خوردمش! اما اون..."

حالا واسه تنوع هم که شده،ارتباط این چیزایی که گفتم رو پیدا کنین!یادتون هم باشه که انار میتونه هر رنگی داشته باشه...هر گردی هم گردو نیست.